De deuren van de rechtszaal gingen langzaam open, en het geluid van het hout dat over de vloer schoof, leek harder dan normaal in de stilte van het gerechtsgebouw. Emma bleef even staan. Niet omdat ze twijfelde, maar omdat ze voelde dat dit het moment was waarop alles zou kantelen.

Daniel liep naast haar, rechtop, zelfverzekerd, alsof hij al gewonnen had. Olivia hield zijn arm vast alsof ze bang was dat hij nog van gedachten kon veranderen.

Binnen was de zaal kleiner dan Emma zich had voorgesteld. Toch voelde het alsof de ruimte gevuld was met ogen, met verwachtingen, met oordelen die nog uitgesproken moesten worden.

De rechter zat al klaar.

“Neem plaats,” klonk het rustig maar streng.

Emma ging zitten. Haar handen rustten op haar buik. De baby bewoog zacht, alsof hij haar eraan herinnerde dat ze niet alleen was.

Daniel keek niet naar haar. Olivia ook niet.

Hun blik was op de papieren gericht, op de toekomst die zij dachten te gaan tekenen.

De rechter bladerde door het dossier.

Lees verder op de volgende pagina