Étienne wreef over zijn gezicht.

“De IVF,” zei hij eindelijk. “De behandelingen… die Claire en ik hebben gedaan.”

Claire verstijfde.

Hij sprak het uit alsof het iets was wat nog steeds van hen samen was.

Maar zij wist beter.

“Je hebt me nooit verteld dat het mislukte,” zei Claire rustig.

Étienne keek weg.

“Dat is niet waar.”

Marc haalde een dun dossier uit zijn tas. Niemand had hem zien bewegen, maar plots lag het document op de balie.

“Wel waar,” zei hij. “Ik heb de medische dossiers nagekeken. Drie pogingen. Geen enkele succesvolle implantatie bij mevrouw Moreau.”

Mevrouw Delorme keek verward.

“Maar dan… deze kinderen?”

Étienne’s gezicht vertrok.

“Na de laatste poging,” zei hij, “zei de kliniek dat het voor Claire waarschijnlijk niet meer zou lukken. Mijn moeder… zij kon dat niet accepteren.”

Zijn blik werd harder.

“Zij regelde alles. Zonder dat Claire het wist.”

Claire voelde haar maag samentrekken.

“Zonder dat ik het wist?” herhaalde ze zacht.

Étienne knikte nauwelijks.

“Een draagmoeder.”

De woorden vielen als iets dat niemand in de ruimte echt wilde begrijpen.

De stilte werd zwaarder.

Claire keek hem aan.

“Je hebt een vrouw gebruikt,” zei ze langzaam, “om kinderen te krijgen terwijl je nog met mij getrouwd was?”

“Het was niet zo simpel,” verdedigde hij zich meteen. “Het was medisch, gecontroleerd, discreet—”

“En illegaal zonder mijn toestemming,” onderbrak Marc scherp.

Mevrouw Delorme draaide zich abrupt naar haar zoon.

“Je hebt mij verteld dat Claire onvruchtbaar was,” zei ze. Haar stem trilde nu. “Dat het huwelijk geen toekomst had.”

Étienne zweeg.

En in die stilte viel alles uit elkaar.

Claire voelde geen woede. Nog niet. Alleen een diepe, ijzige helderheid.

“Wie is de moeder?” vroeg ze.

Étienne aarzelde.

“Een vrouw uit Brussel,” zei hij uiteindelijk. “Ze wilde anoniem blijven. Ze is betaald, alles was juridisch geregeld via een bureau.”

Marc schudde zijn hoofd.

“Niet in deze vorm,” zei hij. “Niet zonder volledige toestemming van de echtgenote. Dit dossier is vol gaten.”

Mevrouw Delorme’s handen begonnen te trillen.

Lees verder op de volgende pagina