Skip to content
Het rode lampje bleef rustig knipperen.
Daniel volgde mijn blik omhoog.
“Waar kijk je naar?” vroeg hij.
Mark Ellison zette zijn zilveren koffer op tafel en keek eveneens naar de rookmelder.
Toen glimlachte hij.
Niet breed.
Niet triomfantelijk.
Gewoon alsof hij eindelijk het laatste puzzelstukje zag.
“Dat,” zei hij kalm, “is precies waar ik op hoopte.”
Patricia fronste.
“Waar heb je het over?”
De hulpsheriffs bleven bij de deur staan terwijl de ambulancebroeder Emily onderzocht. Haar temperatuur was gevaarlijk laag door de uren die ze buiten had doorgebracht.
Ik bleef naast haar zitten.
Maar mijn aandacht verliet Daniel geen seconde.
Mark opende de koffer.
Binnen lagen documenten, een tablet en verschillende verzegelde enveloppen.
Daniel probeerde zijn zelfvertrouwen terug te vinden.
“Wat dit ook is, mijn vrouw heeft recht om haar eigendom aan mij over te dragen.”
“Als ze dat vrijwillig doet,” antwoordde Mark.
“Dat deed ze ook.”
Emily keek op.
Zelfs uitgeput klonk haar stem duidelijk.
“Nee.”
De kamer werd stil.
“Ik heb geweigerd.”
Daniel keek haar boos aan.
Maar dit keer kromp ze niet ineen.
“Je hebt me onder druk gezet.”