Hij struikelde niet. Hij bood geen excuses aan. Hij aarzelde niet, alsof hij deze woorden al dagen in zijn hoofd had geoefend en alleen nog op het juiste decor wachtte om ze uit te spreken.

Ik staarde hem aan.

Niet met woede. Niet meteen.

Eerder met iets dat nog kouder was: helderheid.

Achter hem klonken nog stemmen in de kerk, gedempte stappen op steen, het zachte schuiven van jassen en tassen. Het leven ging door in de marge van ons gesprek, alsof de wereld weigerde te erkennen dat er op dat moment iets definitief brak.

“Vierentwintig uur,” herhaalde ik zacht.

Daniel knikte één keer.

Alsof hij mij een gunst deed door me tijd te geven.

“Antonio,” zei hij, en mijn naam klonk in zijn mond alsof het een administratieve last was. “Maak het jezelf niet moeilijker dan nodig is.”

Daar was het dan.

Niet alleen de woorden, maar de toon eronder. Die subtiele overtuiging dat ik hier de irrationele factor was. Dat ik degene was die het niet begreep.

Ik keek hem langer aan dan nodig was.

En ergens in mij gebeurde iets vreemds: de pijn trok zich terug, niet omdat hij verdween, maar omdat hij plaatsmaakte voor iets anders.

Structuur.

Lees verder op de volgende pagina