Mijn handen trilden toen ik de doos opende.

En het eerste wat erin zat, deed mijn hele lichaam verstijven.

Het was geen geld.

Geen eigendomsakte.

Geen sleutel van een kluis.

Het was een foto.

Een oude, enigszins vergeelde foto van mijzelf.

Ik staarde ernaar.

“Wat…?”

De advocaat zei niets.

Op de foto zat ik op de rand van mijn vrachtwagen, maanden voordat ik Evelyn had ontmoet. Ik droeg dezelfde versleten jas en dezelfde afgetrapte laarzen. Mijn gezicht zag er moe uit.

Ik herinnerde me die dag.

Het was een koude ochtend.

Ik had geen idee dat iemand die foto ooit had gemaakt.

Achter op de foto stond met Evelyns nette handschrift geschreven:

“Je was niet arm omdat je geen geld had. Je was arm omdat je was vergeten wie je was.”

Ik slikte.

Onder de foto lag een stapel enveloppen.

Twaalf in totaal.

Elke envelop had een maandnaam.

Januari.

Februari.

Maart.

En zo verder.

“Wat is dit?” vroeg ik.

Lees verder op de volgende pagina