Ik wist niet waarom ik haar geloofde.

Misschien was het de manier waarop ze het zei.

Misschien omdat niemand anders die avond ook maar een beetje bezorgd leek om wat er met mij zou gebeuren.

Of misschien omdat Agatha me nog nooit had aangekeken alsof ik een probleem was dat opgelost moest worden.

Ze keek me aan alsof ik een mens was.

“Kom mee,” zei ze.

Ik aarzelde.

“Waarheen?”

“Naar de hoofdweg. Daar is een klein motel.”

“Ik kan dat niet betalen.”

“Dat beslis jij straks.”

De wind rukte aan mijn jas.

Mijn vingers waren inmiddels gevoelloos geworden.

Lees verder op de volgende pagina