Skip to content
Emily bleef enkele seconden zwijgend naar haar telefoon staren. De woorden van agent Ruiz bleven door haar hoofd galmen.
“Emily had hier moeten zijn.”
Ze voelde een koude rilling over haar rug lopen.
“Ik kom eraan,” zei ze uiteindelijk.
Nadat ze had opgehangen, keek Hannah haar bezorgd aan.
“Je hoeft daar niet alleen naartoe.”
Emily knikte dankbaar. “Wil je met me meegaan?”
“Uiteraard.”
Twintig minuten later reden ze richting Hawthorne Lane. Toen ze de straat in draaiden, zag Emily direct de politieauto’s en een busje van de technische recherche voor het huis staan. Gele linten markeerden de tuin.
Agent Daniel Ruiz wachtte hen al op bij de oprit.
“Mevrouw Carter?”
“Ja.”
Hij schudde haar vriendelijk de hand.
“Fijn dat u zo snel kon komen.”
Emily keek naar de voordeur. Het slot was duidelijk geforceerd.
“Hoe gaat het met de hond?”
“De dierenarts heeft hem onderzocht. Hij is uitgedroogd, maar verder maakt hij het goed.”
Emily slaakte een opgeluchte zucht.
Ruiz begeleidde haar naar binnen.
De woonkamer lag overhoop. Kasten stonden open, laden waren leeggetrokken en enkele fotolijsten lagen op de grond. Toch viel Emily meteen iets op.
De televisie stond er nog.
Ook de laptop van haar vader was niet meegenomen.
“Dit lijkt geen gewone inbraak,” zei ze zacht.
Ruiz knikte.
“Dat denken wij ook.”
Hij overhandigde haar een doorzichtige bewijszak.
Daarin zat een klein wit briefje.