Evelyns glimlach voelde net zo koud als achttien maanden geleden.

Maar deze keer keek ik niet weg.

Lily legde haar hoofd tegen mijn schouder terwijl ze nieuwsgierig naar de onbekende gezichten keek.

Daniel leek ongemakkelijk.

Heel ongemakkelijk.

Alsof hij niet wist of hij moest blijven staan of weg moest lopen.

De zwangere vrouw naast hem keek van hem naar mij.

“Daniel?” herhaalde ze.

Hij schraapte zijn keel.

“Dit is Claire.”

Een korte stilte.

“Mijn ex-vrouw.”

De vrouw knipperde verrast.

Daarna keek ze naar Lily.

“Oh.”

Het was duidelijk dat Daniel haar nooit veel had verteld.

Misschien had hij gedacht dat het verleden vanzelf zou verdwijnen.

Dat gebeurt zelden.

Evelyn duwde haar winkelwagen naar voren.

“We hoeven hier geen scène van te maken.”

Ik glimlachte beleefd.

“Dat was ik ook niet van plan.”

Voor het eerst leek Evelyn niet helemaal zeker van zichzelf.

Want ik klonk niet boos.

Ik klonk niet verdrietig.

Ik klonk rustig.

En rustige mensen zijn moeilijker te controleren.

“Hoe gaat het met je?” vroeg Daniel.

Ik haalde mijn schouders op.

“Goed.”

“En Lily?”

“Geweldig.”

Lily stak op dat moment haar handje uit naar een doos ontbijtgranen.

Ik gaf haar die en ze begon de kleurrijke verpakking aandachtig te bestuderen.

De zwangere vrouw glimlachte.

“Ze is schattig.”

“Dat is ze.”

Even leek de spanning te verdwijnen.

Tot Evelyn opnieuw sprak.

“Het is fijn dat alles uiteindelijk goed gekomen is.”

Ik keek haar aan.

“Is dat zo?”

Ze verstarde.

Daniel keek direct naar de grond.

Want we wisten allebei wat er werkelijk gebeurd was.

Maar ik was niet gekomen om ruzie te maken in een supermarkt.

Daar was ik al lang voorbij.

Ik wilde vertrekken.

Lees verder op de volgende pagina