De deurbel bleef nog een keer rinkelen.

Ik bleef even staan onderaan de trap, mijn hand nog op de leuning. Mijn hart bonsde, niet van verwachting, maar van een vreemd soort spanning die ik niet kon plaatsen.

“Selena!” riep mijn moeder opnieuw. “Moet ik echt álles zelf doen in dit huis?”

Ik haalde diep adem en liep naar de voordeur.

Voor een seconde overwoog ik om gewoon niet open te doen. Om de wereld buiten te laten en me weer onzichtbaar te maken, zoals altijd.

Maar iets hield me tegen.

Misschien omdat ik niets meer had om te verliezen.

Ik draaide de deur open.

En daar stond hij.

Netjes gekleed in een donker pak dat perfect op maat leek, zijn houding recht, zijn blik kalm en vastberaden. In zijn hand hield hij een kleine, elegante doos.

Voor een moment kon ik alleen maar naar hem staren.

“Goedenavond,” zei hij rustig.

Mijn adem stokte.

“Je bent… vroeg,” fluisterde ik.

Een zachte glimlach verscheen op zijn gezicht.

“Ik zei toch dat ik zou komen wanneer het nodig was.”

Van boven klonken voetstappen.

Snel. Ongecontroleerd.

Mijn moeder verscheen bovenaan de trap, gevolgd door tante Deirdre.

“Wie is dat?” vroeg ze scherp.

Lees verder op de volgende pagina