Mijn hart sloeg een slag over.

Niet alleen door wat ik zag, maar door wat ze zei.

“Mama zei dat ik geen problemen moest veroorzaken.”

Dat is geen zin die een kind zomaar bedenkt.

Ik dwong mezelf om rustig te blijven. Dit was geen moment voor paniek, maar voor helder denken.

“Oké,” zei ik zacht, terwijl ik Chloe voorzichtig haar hand vasthield. “We gaan even ergens anders heen, goed? Gewoon even kijken of alles in orde is.”

Lily keek me met grote ogen aan. Ze voelde dat er iets mis was.

“We gaan niet zwemmen?” fluisterde ze.

“Niet vandaag, lieverd,” zei ik. “We gaan eerst even iets belangrijks doen.”

Ik pakte snel onze spullen, sloeg Chloe’s handdoek om haar heen en leidde beide meisjes naar buiten. Mijn gedachten raasden, maar mijn gezicht bleef kalm.

In de auto zat Chloe stil. Te stil voor een kind van vijf.

“Doet het pijn?” vroeg ik voorzichtig terwijl ik de motor startte.

Ze haalde haar schouders op.

Dat was misschien nog verontrustender dan een “ja”.

“Lily,” zei ik zacht, “wil jij even een liedje opzetten?”

Ze knikte meteen en begon op de tablet te zoeken. Binnen een paar seconden vulde kindermuziek de auto. Niet luid, maar genoeg om Chloe een beetje af te schermen.

Ik keek haar via de achteruitkijkspiegel aan.

Lees verder op de volgende pagina