Skip to content
Mijn vingers trilden terwijl ik het briefje voorzichtig openvouwde. Het papier was dun, een beetje gekreukt, alsof het snel en zonder nadenken was opgevouwen.
Ik las de eerste zin.
En mijn adem stokte.
“Mam, als je dit leest… betekent het dat ik het niet meer zelf kan uitleggen.”
Mijn knieën gaven bijna opnieuw toe en ik moest me vastgrijpen aan de tafel. Mijn hart bonsde zo hard dat het pijn deed.
Het handschrift.
Ik kende het.
Na vijf jaar… kende ik het nog steeds.