“Voordat we verdergaan,” zei ze, “wil ik iets verduidelijken.”

Ze keek eerst naar mij.

Toen naar Marjorie.

“Niemand tekent vandaag iets.”

De keuken werd stil.

Marjorie schraapte haar keel. “Natuurlijk niet. Ik probeer alleen het nalatenschapstraject eenvoudiger te maken.”

Claire opende de map.

“Interessant.”

Ze haalde een document tevoorschijn.

“Want volgens deze papieren heeft Daniel zijn testament drie maanden geleden volledig bijgewerkt.”

Ik voelde mijn hart sneller slaan.

Marjorie verstijfde.

“Dat kan niet,” zei ze onmiddellijk.

Claire keek haar aan.

“Het kan niet?”

“Nee.”

Claire draaide het document om zodat iedereen het kon zien.

Originele handtekeningen.

Notariële stempels.

Getuigenverklaringen.

Alles officieel.

“Daniel heeft dit persoonlijk ondertekend in mijn aanwezigheid.”

Mijn schoonmoeder werd bleek.

“Laat me raden,” zei Claire kalm. “Hij heeft u daar niets over verteld.”

Marjorie zei niets.

Dat antwoord was genoeg.

Claire schoof het testament naar mij.

Mijn handen trilden terwijl ik las.

En toen zag ik het.

Mijn naam.

Overal.

Niet alleen als echtgenote.

Niet alleen als begunstigde.

Maar als primaire erfgenaam van vrijwel alles wat Daniel bezat.

Het huis.

De levensverzekering.

Zijn investeringsrekening.

Zijn aandeel in het bouwbedrijf.

Alles.

Ik keek op.

“Dit klopt niet.”

Claire glimlachte zacht.

“Jawel.”

Mijn ogen vulden zich met tranen.

Niet vanwege het geld.

Vanwege Daniel.

Omdat ik ineens zijn stem weer hoorde.

Als er iets met me gebeurt, bel Claire Bennett.

Hij had geweten dat er problemen konden ontstaan.

Misschien niet precies deze problemen.

Maar genoeg om zich voor te bereiden.

Marjorie sloeg met haar hand op tafel.

“Dat heeft hij nooit gewild!”

Claire keek haar aan.

“Volgens dit juridisch bindende document wel.”

“Ik ben zijn moeder.”

“Dat bent u inderdaad.”

Claire sloot haar map.

“Maar u bent niet zijn erfgenaam.”

Ik zag woede op Marjories gezicht verschijnen.

Niet verdriet.

Niet teleurstelling.

Woede.

Alsof ze iets verloor dat volgens haar al van haar was.

“Dat meisje heeft hem gemanipuleerd.”

Mijn maag draaide om.

Claire bleef echter opvallend rustig.

“Mevrouw Reeves, laten we iets bespreken dat veel urgenter is.”

Ze haalde een tweede map uit haar tas.

Dikker dan de eerste.

Marjorie keek ernaar en ik zag iets nieuws in haar ogen.

Angst.

“Wat is dat?” vroeg ze.

Claire legde de map open.

“De documenten die u vanochtend aan Emily heeft laten zien.”

Mijn schoonmoeder knipperde.

“Wat?”

Lees verder op de volgende pagina