De volgende avond schitterde de balzaal van het Whitestone Hotel als een scène uit een luxe tijdschrift.

Kristallen kroonluchters hingen boven honderden gasten. Tafels waren gedekt met wit linnen en zilveren bestek. Op grote schermen verschenen beelden van medische projecten die dankzij de stichting waren gefinancierd.

Iedereen glimlachte.

Iedereen praatte.

Iedereen geloofde dat dit een perfecte avond zou worden.

Vooral Ethan.

Vanaf een balkon op de tweede verdieping keek ik neer op de zaal.

Niet verborgen.

Niet bang.

Gewoon stil.

Ik droeg een donkerblauwe avondjurk die ik maanden geleden had gekocht voor een gelegenheid waarvan ik dacht dat die ons huwelijk zou vieren.

Nu voelde de jurk als een herinnering aan iemand die ik vroeger was.

Beneden liep Ethan tussen investeerders, ziekenhuisbestuurders en journalisten.

Hij straalde.

Sophia stond niet ver van hem vandaan.

Ze droeg een elegante zwarte jurk en lachte om iets wat hij zei.

Ze raakten elkaar niet aan.

Ze hoefden elkaar niet aan te raken.

Lees verder op de volgende pagina