Skip to content
“Ook correct.”
Solange stapte naar voren.
“Hoe durf je?”
Ik keek haar vriendelijk aan.
“Dat vraag ik mij eigenlijk ook af.”
Ze verstijfde.
“Wat bedoel je daarmee?”
“Ik bedoel: hoe durf je een kaart te gebruiken die niet van jou is?”
Niemand antwoordde.
Want daar begon het probleem.
Niet bij mij.
Bij hen.
Julie sloeg haar armen over elkaar.
“Je overdrijft.”
Ik moest lachen.
“Echt?”
Ik opende een map.
Haalde een overzicht tevoorschijn.
En schoof het naar haar toe.
“Hier staat voor bijna honderdduizend euro aan uitgaven in minder dan twee dagen.”
Julie keek naar de cijfers.
Haar gezicht verbleekte.
“Dat kan niet.”
“Toch wel.”
Guillaume probeerde het papier weg te trekken.
Maar ik hield het vast.
“Laat me raden,” zei ik rustig. “Jullie dachten dat ik het nooit zou merken.”
“Je hebt geld genoeg.”
Dat kwam van Solange.
Natuurlijk kwam dat van Solange.
Alsof rijkdom een uitnodiging was om grenzen te negeren.
Ik keek haar enkele seconden aan.
Toen antwoordde ik:
“En jij hebt gezond verstand genoeg om toestemming te vragen.”
Ze zei niets meer.
Op dat moment verscheen Véronique Delmas in de deuropening.
Perfect op tijd.
Zoals altijd.
Ze droeg een donkerblauw mantelpak en had een leren aktetas onder haar arm.
Guillaume keek haar verbaasd aan.
“Wat doet zij hier?”
Véronique glimlachte professioneel.
“Ik vertegenwoordig mevrouw Laurent.”
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
Want plotseling besefte hij dat dit geen ruzie meer was.
Dit was een juridisch dossier.
En dossiers verliezen hun emotie zodra feiten op tafel komen.
Véronique legde drie documenten neer.
“Dit betreft de scheidingsprocedure.”
Guillaume verstijfde.
“Wat?”
“Daarnaast,” vervolgde ze kalm, “hebben wij een overzicht opgesteld van alle financiële verplichtingen die tijdens het huwelijk verborgen zijn gehouden.”
Bernard schudde zijn hoofd.
“Dit is absurd.”
“Nee,” antwoordde Véronique. “Dit is gedocumenteerd.”
Ze opende haar map.
Pagina na pagina verscheen op tafel.
Leningen.
Achterstallige betalingen.
Persoonlijke garanties.
Contracten.
Verborgen schulden.
Iedereen werd stiller.
Zelfs Julie.
Voor het eerst leek niemand een antwoord klaar te hebben.
Guillaume keek van document naar document.
Zijn zelfvertrouwen begon zichtbaar af te brokkelen.
“Waar heb je dit vandaan?”
Ik glimlachte.
“Uit jouw administratie.”
Hij keek geschokt.
“Je hebt in mijn zaken gekeken?”
“Nee.”
Ik wees naar de handtekeningen.
“Ik heb gekeken naar zaken die juridisch ook mij betroffen.”
Dat verschil was belangrijk.
Heel belangrijk.
Véronique schoof een laatste map naar voren.
“En dit document zal u waarschijnlijk het meest interesseren.”
Guillaume pakte het.
Zijn ogen gingen van regel naar regel.
Toen keek hij op.
Verbijsterd.
“Nee.”
Niemand reageerde.
“Nee,” herhaalde hij harder.
“Dat is onmogelijk.”
Ik leunde achterover.
“Wat precies?”
Zijn stem trilde.
“Het huis.”
Daar was het eindelijk.
Het onderwerp waar Solange jarenlang mee had gedreigd.
Het huis.
Hun zogenaamde huis.