Die nacht sliep Daniel nauwelijks.

Ik hoorde hem urenlang door het huis lopen terwijl hij probeerde te begrijpen wat ik bedoeld had. Kastdeuren gingen open en dicht. Zijn telefoon trilde voortdurend op het nachtkastje. Af en toe mompelde hij vloeken tegen zichzelf.

Ik bleef stil naast hem liggen met mijn ogen gesloten.

Niet omdat ik bang was.

Omdat ik klaar was met ruzie maken tegen iemand die zichzelf al vernietigd had.

Om zes uur ’s ochtends stond ik op, zette koffie en opende rustig mijn laptop aan de keukentafel. Buiten kleurde de lucht boven Utrecht langzaam grijsblauw.

Daniel verscheen twintig minuten later in dezelfde kleren van gisteren. Zijn haar zat door elkaar en zijn gezicht was bleek.

“Waarom belde Sandra mij vannacht twaalf keer?” vroeg hij schor.

Sandra was de HR-directeur.

Ik nam een slok koffie. “Misschien moet je haar terugbellen.”

Hij trok zijn telefoon uit zijn zak, scrolde nerveus en keek me toen plotseling aan.

“Wat weet jij?”

Ik draaide mijn laptop zodat hij het scherm kon zien.

Een officieel bedrijfsdocument stond geopend. Zijn naam stond vetgedrukt bovenaan.

Beëindiging arbeidsovereenkomst wegens schending van bedrijfsbeleid.

Daniel verstijfde.

“Waar heb je dat vandaan gehaald?”

Lees verder op de volgende pagina