Skip to content
HOOFDSTUK 2: DE MAN DIE ALLES STOPZETTE
De operatiekamer voelde plotseling kleiner aan.
Iedereen zweeg terwijl Alejandro Salvatierra rustig naast de operatietafel bleef staan. Zelfs de dokter, die enkele seconden eerder nog professioneel en haastig had gehandeld, leek onzeker.
Elena trok de dunne ziekenhuisdeken steviger om zich heen.
“Waarom bent u hier?” vroeg ze schor.
Alejandro keek haar niet neerbuigend aan zoals zoveel rijke mannen deden. Zijn blik was kalm, bijna voorzichtig.
“Omdat iemand mij heeft verteld dat u op het punt stond een beslissing te nemen uit wanhoop, niet uit vrije wil.”
Elena voelde onmiddellijk woede opkomen.
“En wie geeft u het recht zich daarmee te bemoeien?”
De directeur van de kliniek kuchte nerveus.
“Meneer Salvatierra ondersteunt meerdere medische programma’s in de stad,” zei hij snel. “Toen hij hoorde van uw situatie—”
“Ik heb geen liefdadigheid nodig,” onderbrak Elena scherp.
Alejandro knikte langzaam alsof hij dat antwoord verwacht had.
“Dat geloof ik direct.”
Hij draaide zich naar de dokter.
“Laat ons alleen.”
Binnen enkele seconden verlieten de verpleegsters, assistenten en zelfs de directeur haastig de kamer. Alleen Elena en Alejandro bleven achter.
De stilte voelde zwaar.
Elena keek naar de tl-lampen boven haar en probeerde haar ademhaling onder controle te krijgen.
“Ik kan dit niet,” fluisterde ze uiteindelijk. “Ik heb niets meer.”
Alejandro bleef op een paar meter afstand staan.
“U heeft drie kinderen.”