De stilte in de auto voelde zwaarder dan het lawaai in het theater.

De motor zoemde zacht terwijl Thomas door de lege straten van Charleston reed, maar in mijn hoofd klonk nog steeds dat ene moment door: de flitsen, de kus, de stilte die volgde als een collectieve ineenstorting van een illusie.

Arthur had niet meer gesproken sinds hij “Event Horizon” zei.

Ik hield mijn telefoon nog steeds vast alsof het iets kon veranderen aan wat er net gebeurd was. Maar er was niets meer dat ik kon controleren. Niet de beelden. Niet de headlines die zich al aan het vormen waren. Niet de gezichten in die zaal die van mij naar hem en terug hadden gekeken, op zoek naar een verhaal dat eenvoudiger was dan de waarheid.

Dominic had gedacht dat hij de controle had.

Dat was altijd zijn zwakte geweest.

Hij verwarde zichtbaarheid met macht.

“Mevrouw Stone,” zei Thomas opnieuw zacht. “Waar wil u heen?”

Die vraag leek eenvoudiger dan hij was. Naar huis was geen antwoord. Niet meer. Het huis waar hij me altijd “Eliza, mijn stille kracht” noemde tijdens diners met investeerders, terwijl ik wist dat elke steen in dat huis juridisch op mijn naam stond.

“Breng me naar het Graham-kantoor,” zei ik uiteindelijk.

Lees verder op de volgende pagina