“Een bang kind. Alleen thuis, voor zover ik weet.”

Marcus keek naar het huis.

“Dan gaan we kijken.”

Ethan pakte zijn telefoon.

“Avery?”

Het kleine stemmetje antwoordde onmiddellijk.

“Ik ben hier.”

“Waar ben je precies?”

“In mama’s kamer.”

“Is de deur nog op slot?”

“Ja.”

“Goed gedaan.”

Ethan voelde een kleine opluchting.

“Kun je naar een raam komen?”

Een paar seconden later verscheen een klein gezichtje achter een gordijn op de tweede verdieping.

Avery.

Ze hield een knuffelbeer stevig tegen zich aan.

Ethan stak zijn hand op.

“Zie je mij?”

Ze knikte.

Voor het eerst klonk haar stem iets rustiger.

“Je bent echt gekomen.”

“Dat had ik beloofd.”

Marcus liep naar de voordeur en belde aan.

Geen reactie.

Nog eens.

Niets.

Toen klopte hij stevig.

Na ongeveer een minuut ging de deur langzaam open.

Een man van rond de dertig keek naar buiten.

Zijn haar zat in de war.

Hij zag er moe uit.

Maar vooral verward.

“Kan ik jullie helpen?”

Ethan bleef kalm.

“We kwamen kijken hoe het met Avery gaat.”

De man fronste.

“Avery slaapt.”

Dat was duidelijk niet waar.

Ze stond boven voor het raam.

De man merkte hun blik op.

Toen keek hij omhoog.

Zijn schouders zakten een beetje.

“Oh.”

Hij deed de deur verder open.

“Dit ziet er waarschijnlijk vreemd uit.”

“Waarschijnlijk wel,” antwoordde Marcus.

De man stelde zich voor als Ryan.

De vriend van Avery’s moeder.

Geen agressieve houding.

Geen bedreigende toon.

Alleen vermoeidheid.

Ethan bleef voorzichtig.

“Ze belde me huilend.”

Ryan sloot zijn ogen.

Heel even.

Alsof hij precies wist waarom.

“Dat dacht ik al.”

Hij stapte opzij.

“Kom binnen.”

De woonkamer was rommelig maar niet gevaarlijk.

Speelgoed lag verspreid over het tapijt.

Een kinderfilm stond gepauzeerd op televisie.

Een halflege mok thee stond op tafel.

Ryan zuchtte.

“Vanavond was niet geweldig.”

“Wat gebeurde er?” vroeg Ethan.

Ryan ging zitten.

“Ze viel tijdens het spelen.”

Lees verder op de volgende pagina