De muziek zwol aan toen Adrian zijn glas nog hoger hield, alsof de hele avond om zijn schouders gebouwd was.

“Op succes,” zei hij luid. “Op vooruitgang. En op het achterlaten van alles wat ons tegenhoudt.”

Celeste glimlachte naast hem. Perfect. Geoefend. Onaantastbaar.

Het soort glimlach dat alleen mensen dragen die nooit echt hebben moeten vallen.

Ik bleef zitten.

Rustig.

Mijn telefoon trilde opnieuw onder mijn servet.

Advocaat:

Bevestiging nodig. Moeten wij de clausule activeren?

Mijn vingers bleven even boven het scherm hangen.

Dan typte ik:

Activeer.

Geen drama.

Geen twijfel.

Alleen één woord dat genoeg was om een zorgvuldig opgebouwd kaartenhuis te laten bewegen.

Aan tafel 19 schonk niemand aandacht aan mij.

Waarom zouden ze ook?

Voor hen was ik achtergrond. Decor. Een herinnering aan iets wat Adrian “overleefd” had.

Lees verder op de volgende pagina