DEEL 2

Het vliegtuig was nog maar net opgestegen of ik voelde al dat dit geen gewone reis zou worden.

Ik zat aan het raam, mijn handen stevig om de armleuning geklemd, terwijl de stad onder me kleiner werd. Elke minuut dat we hoger kwamen, voelde alsof ik verder weg ging van een wereld die ik nog kon begrijpen.

Mijn gedachten bleven hangen bij Daisy.

Acht jaar oud.

Alleen.

En dat woord dat ze had gezegd, bleef maar in mijn hoofd rondzingen.

“Waarom?”

Het was geen beschuldiging geweest.

Het was iets veel erger.

Onbegrip dat te groot was voor haar leeftijd.

Ik had in mijn carrière veel gezien. Vechtende ouders, complexe adoptiezaken, rechtszaken waarin kinderen werden gebruikt als drukmiddel. Maar dit… dit voelde anders. Persoonlijker.

Alsof iemand een grens had overschreden die nooit overschreden had mogen worden.

Toen we landden, was het nog vroeg in de ochtend. Florida lag onder een bleke, warme lucht die niets te maken had met de kou die ik van binnen voelde.

Bij het ophalen van mijn huurauto belde ik Arthur.

Hij nam meteen op.

“Ben je er al?”

“Ja.”

“En?”

“En ik ga haar halen.”

Hij zweeg even. “Grant… ga voorzichtig te werk.”

Lees verder op de volgende pagina