De verzegelde envelop verscheen op een dinsdag.

Een gewone dinsdag.

Te gewoon eigenlijk—dat soort dagen waarop je denkt dat niets je leven nog onverwacht kan openbreken.

Ik kwam thuis van mijn werk bij de kliniek, gooide mijn sleutels op het aanrecht en zag hem meteen liggen.

Wit. Dik. Officieel.

Met mijn naam erop geschreven in een handschrift dat ik vijftien jaar niet had gezien.

Edwin.

Mijn broer.

Mijn eerste reactie was geen paniek.

Het was boosheid.

Want sommige afwezigheden worden na verloop van tijd niet meer gevoeld als verlies, maar als een keuze. En keuzes hebben consequenties.

Achter me klonk een stem.

“Wie is het?”

Lydia stond in de deuropening. Tweeëntwintig inmiddels. Recht, volwassen, maar nog steeds met die blik die altijd eerst kijkt voordat ze vertrouwt.

Ik hield de envelop omhoog.

“Ik denk dat je oom terug is.”

Er viel een stilte.

Niet de soort stilte die leeg is.

Maar de soort die gevuld is met vijftien jaar vragen.

Lees verder op de volgende pagina

Pages: 1 2 3