Emily bleef nog een paar seconden zitten in het kantoor van de restaurantmanager, terwijl haar handen eindelijk stopten met trillen.

Niet omdat ze rustig was.

Maar omdat haar lichaam iets had gedaan wat haar hoofd nog niet kon volgen: het had gekozen om te overleven.

Daniel Roberts schoof haar een glas water toe.

“Je moet kalm blijven,” zei hij zacht. “Wat ze doen is gepland. Mensen zoals dit zijn niet impulsief. Ze volgen een patroon.”

Emily keek naar het flesje in haar tas.

Die kleine capsules die haar leven langzaam hadden veranderd zonder dat ze het doorhad.

“Hoe lang denk je dat dit al bezig is?” vroeg ze.

Roberts aarzelde.

“Minstens een paar weken,” zei hij. “Misschien langer. Dit soort dingen gebeurt niet in één avond.”

Ze knikte langzaam.

En ergens in haar hoofd begon een puzzel in elkaar te vallen.

Niet emotioneel.

Maar klinisch.

Alsof ze ineens toekeek naar haar eigen leven van buitenaf.

“Wat doe ik nu?” vroeg ze.

Roberts pakte zijn telefoon.

“Eerst: bewijs veiligstellen. Daarna: medische controle. En dan politie.”

Emily schudde haar hoofd.

“Nee,” zei ze rustig. “Niet meteen de politie.”

Lees verder op de volgende pagina