Hun gezichten veranderden zodra ze de eerste pagina zagen.

Mijn moeder pakte de map alsof die plotseling zwaarder was geworden. Mijn vader trok zijn leesbril uit zijn borstzak en begon door de documenten te bladeren. Caleb leunde nieuwsgierig naar voren, maar niemand gaf hem de map.

De stilte aan tafel duurde langer dan iemand prettig vond.

“Wat is dit allemaal?” vroeg mijn vader uiteindelijk.

“Mijn administratie,” antwoordde ik rustig. “Dertien jaar ervan.”

Mijn moeder sloeg een pagina om.

Daar stond een overzicht van alle bedragen die ik ooit aan de familie had geleend of geschonken.

Niet omdat ik het geld terug verwachtte.

Maar omdat ik wilde onthouden hoeveel ik had gegeven.

“Dit kan niet kloppen,” mompelde ze.

Lees verder op de volgende pagina