Ik moest even lachen.

“Permanent?” herhaalde ik. “Zolang de heuvel hier staat, ja.”

Vanessa glimlachte, maar het was geen echte glimlach. Het was het soort glimlach dat mensen gebruiken wanneer ze al in hun hoofd bezig zijn met iets anders.

“Interessant,” zei ze. “Ik ben er zeker van dat alles hier aan regels moet voldoen.”

Ik knikte beleefd.

“Dat klopt. Maar deze muur is er al bijna twintig jaar. Niemand heeft er ooit een probleem mee gehad.”

Ze keek nog één keer naar de constructie en liep toen terug naar haar huis zonder iets te zeggen.

Ik dacht er verder niet veel over na.

Dat was mijn eerste fout.

Een paar weken later lag er een envelop in mijn brievenbus.

Officieel papier.

VVE.

Alleen dat woord al geeft je geen goed gevoel.

Ik opende hem aan de keukentafel terwijl mijn vrouw koffie zette.

“Luke,” zei ze terwijl ik las. “Je gezicht wordt niet beter van dat papier.”

Ik zuchtte.

“De VVE wil een inspectie van de keermuur.”

“Na twintig jaar?” vroeg ze verbaasd.

“Blijkbaar is hij ‘niet conform de huidige veiligheidsnormen’.”

Mijn vrouw keek me aan.

“Maar hij houdt alles al twintig jaar tegen.”

Ik knikte.

“Dat weet ik. En iedereen weet het.”

Lees verder op de volgende pagina