De advocatenkamer rook naar gepolijst hout en koude koffie.

Maëlle Le Guen zat rechtop, haar krukken tegen de stoel geleund, haar been nog steeds in een brace die elke kleine beweging herinnerde aan wat ze had verloren — en wat ze misschien nog kon terugwinnen.

Aan de overkant van het bureau schoof advocaat Delcourt het lot nog een keer onder het licht. Zijn gezicht bleef professioneel neutraal, maar zijn vingers verrieden iets anders: een lichte trilling van ongeloof.

“Mevrouw Le Guen,” zei hij langzaam, “dit is… een winnend EuroMillions-ticket van bijna achtendertig miljoen euro.”

De woorden hingen in de lucht alsof ze niet helemaal mochten bestaan.

Maëlle knikte niet. Ze ademde alleen.

Alsof ze bang was dat elke reactie het moment zou breken.

“Is het legaal?” vroeg ze uiteindelijk.

Delcourt glimlachte flauwtjes.

“Volledig. Het is gekocht, geregistreerd en gevalideerd. Uw broer is de enige rechtmatige eigenaar.”

Haar keel trok samen bij het woord broer.

Thomas.

Ze dacht aan zijn handen — zwart van het vet, ruw van werk. Aan de envelop met 2.850 euro. Aan zijn woorden: ‘Soms is toeval gunstig voor degenen die niemand anders opmerkt.’

Hij had haar niet alleen geld gegeven.

Hij had haar een deur gegeven.

Die avond zat Maëlle alleen in haar appartement.

De stilte was anders dan vroeger.

Lees verder op de volgende pagina