De kamer leek even stil te vallen.

Zelfs het zachte gezoem van de airconditioning voelde luider dan normaal.

Diane’s glimlach bevroor op haar gezicht.

Marcus verstijfde alsof iemand de lucht uit zijn longen had gehaald.

En ik… ik zette de ovenschaal rustig neer op het marmeren aanrecht.

Niet gehaast.

Niet emotioneel.

Gewoon precies.

“Dat hangt ervan af,” zei ik kalm.

Priscilla Adair hield mijn blik vast. Haar ogen waren scherp, maar niet vijandig. Meer alsof ze een puzzelstuk had gevonden dat niet op zijn plek hoorde.

“Het dossier van Hartwell Holdings,” zei ze zacht. “Jouw naam staat daar als juridische betrokkene bij de interne audit.”

Diane fronste.

“Marcus, wat is dit?”

Marcus reageerde niet meteen. Zijn blik bleef op Priscilla gericht, alsof hij hoopte dat ze zou verdwijnen als hij maar hard genoeg staarde.

“Dit is een privé-avond,” zei hij uiteindelijk. “Zakelijke zaken horen hier niet thuis.”

Priscilla glimlachte flauwtjes.

“Dat hangt ervan af hoeveel je huwelijk waard is.”

Die zin hing in de lucht als een mes dat nog niet gevallen was.

Ik voelde geen paniek.

Geen verrassing.

Alleen bevestiging.

Want dit was niet nieuw voor mij. Al maanden verzamelde ik geen ruzies, geen beschuldigingen, geen scènes.

Ik verzamelde feiten.

Lees verder op de volgende pagina