De ziekenkamer rook naar ontsmettingsmiddel en koude koffie. Het piepende ritme van de monitor naast mijn bed leek ineens veel harder te klinken. Ik hield Lily dichter tegen me aan terwijl Dereks vader achteruit strompelde alsof hij een geest had gezien.

“Nee…” fluisterde hij schor. “Dat kan niet.”

Oom Ray zei niets.

Hij stond daar roerloos, breedgeschouderd ondanks zijn leeftijd, met zijn verweerde handen ontspannen langs zijn zij. Maar er zat iets in zijn houding waardoor de hele kamer kleiner leek.

Derek lachte nerveus.

“Pap, doe normaal. Het is gewoon een oude tatoeage.”

Zijn vader slikte moeizaam.

“Jij begrijpt het niet,” mompelde hij.

Voor het eerst sinds ik Derek kende, zag ik twijfel in zijn ogen.

Oom Ray draaide zich langzaam naar hem toe.

“Lang geleden,” zei hij kalm, “hebben wij elkaar ontmoet in een plaats waar slechte mannen dachten dat geld en macht hen onaantastbaar maakten.”

Dereks glimlach verdween.

Zijn vader keek naar de grond.

Ik wist bijna niets over Rays verleden. Alleen dat hij jaren in het leger had gezeten en daarna nooit meer over oorlog wilde praten. Soms werd hij midden in de nacht wakker van geluiden die alleen hij hoorde. Soms staarde hij minutenlang naar niets.

Maar nu keek hij scherp en helder.

Lees verder op de volgende pagina