Ik versnelde mijn pas toen ik zag hoe Tiffany recht op Katie afliep.

Er zat iets in haar houding dat me meteen waarschuwde. Niet boos. Niet openlijk vijandig. Maar koel. Beslissend. Alsof ze al had bepaald wat ze ging zeggen… en voor wie.

Katie stond nog steeds bij de ingang, haar kleine handjes samengevouwen voor haar jurk, haar ogen gericht op de deur alsof die elk moment open kon gaan en alles weer goed zou maken.

Tiffany bleef vlak voor haar staan.

Ze boog zich licht naar voren, maar haar stem was luid genoeg dat de mensen in de buurt het konden horen.

“Katie,” zei ze, met een glimlach die haar ogen niet bereikte, “dit evenement is eigenlijk bedoeld voor vaders en dochters die… samen zijn gekomen.”

Mijn hart zakte weg.

Katie keek haar aan, eerst zonder te reageren.

“Ik wacht op mijn papa,” zei ze zacht.

Een paar mensen in de buurt draaiden zich om.

De muziek speelde nog, maar het voelde alsof het geluid verder weg schoof.

Tiffany zuchtte bijna onmerkbaar.

“Ik begrijp dat het moeilijk is,” zei ze, “maar dit soort evenementen zijn niet echt bedoeld voor situaties zoals die van jou. Misschien is het beter als je bij je moeder blijft zitten.”

Die zin.

Zo netjes verpakt.

Zo zorgvuldig gekozen.

Lees verder op de volgende pagina