Skip to content
Martin bleef verstijfd staan met mijn telefoon nog in zijn hand.
Aan de andere kant van de lijn sprak senator Holloway opnieuw, langzamer dit keer.
“Met wie spreek ik precies?”
Mijn stiefvader slikte hoorbaar. Zijn arrogantie, die normaal gesproken elke ruimte vulde nog voordat hij binnenkwam, leek ineens van hem af te glijden.
“Ik… eh… Martin Pierce,” zei hij eindelijk. “Haar stiefvader.”
De hele tafel keek naar hem.
Mijn moeder hield haar wijnglas stil halverwege de lucht. Chloe keek alsof iemand plotseling het verkeerde script had uitgedeeld. Zelfs oom Ray, die normaal overal grappen over maakte, zei niets meer.