Skip to content
De woorden hingen in de keuken alsof ze zwaarder waren dan de storm buiten.
“Papa was hier toen het gebeurde.”
Ik voelde mijn handen verstijven rond de handdoek waarmee ik hem net had afgedroogd. Niet omdat ik hem niet geloofde—Leo loog nooit zomaar—maar omdat een kind van acht jaar zulke woorden niet hoort te hoeven uitspreken, zeker niet om drie uur ’s nachts, druipend van regen en angst.
Ik zette een mok thee op tafel, al wist ik dat hij die niet meteen zou aanraken.
“Leo,” zei ik zo rustig mogelijk, “je bent nu hier. Je bent veilig. Vertel me langzaam wat er is gebeurd.”
Hij slikte moeilijk. Zijn ogen bleven niet op mij gericht, maar op de vloer, alsof daar antwoorden lagen die minder pijn deden om te zeggen.
“Het begon beneden,” fluisterde hij.
De kelder.