Skip to content
De stilte die volgde voelde eindeloos.
Ik stond nog steeds op het podium terwijl twee beveiligers mijn vader voorzichtig maar vastberaden naar de uitgang begeleidden. De gouden medaille hing niet langer om mijn nek. Het dunne kettinkje had een rode streep op mijn huid achtergelaten.
Niemand wist wat hij moest zeggen.
De decaan keek geschokt naar mij.
Professoren wisselden bezorgde blikken uit.
Duizenden mensen zaten stil op de tribunes.
Mijn moeder bleef op haar stoel zitten, haar gezicht verborgen achter haar zonnebril.
Op dat moment voelde ik geen verdriet meer.
Alleen leegte.
De decaan liep naar me toe en legde een hand op mijn schouder.
“Olivia,” zei hij zacht. “Je hoeft niet verder te gaan. We begrijpen het.”
Ik keek naar de menigte.
Vier jaar lang had ik gevochten om hier te staan.