Skip to content
De deuren van de balzaal zwaaiden langzaam open.
Twaalf mannen en vrouwen in donkere pakken stapten naar binnen. Ze droegen geen bloemen of cadeaus. Ieder van hen had een eenvoudige map in de hand.
Mijn vader fronste.
Ik glimlachte voor het eerst die dag.
“Zijn zij van jouw kant?” fluisterde mijn moeder tegen Vanessa.
Niemand antwoordde.
De groep liep niet naar de tafels, maar bleef netjes achter in de zaal staan. Hun aanwezigheid was opvallend, maar niet onbeleefd. De gasten begonnen zachtjes met elkaar te fluisteren.
Mijn vader zette een stap naar voren.
“Kan ik u helpen?”
Een vrouw uit de groep glimlachte vriendelijk.
“Wij zijn hier op uitnodiging van Adrian.”
Mijn vader keek onmiddellijk naar mijn verloofde.
“Investeerders?”
Adrian schudde rustig zijn hoofd.
“Nee.”
Meer zei hij niet.
Mijn vader leek even teleurgesteld, maar herstelde zich snel.
“Dan kunt u plaatsnemen. We beginnen zo met het diner.”
De vrouw bleef staan.
“We wachten liever nog even.”
De spanning in de zaal werd bijna tastbaar.
Adrian draaide zich naar mij.
“Ben je er klaar voor?”
Ik knikte.
Hij zette de rem van zijn rolstoel vast.
Langzaam plaatste hij beide handen op de armleuningen.
Iedereen keek toe.
Mijn vader glimlachte spottend.
“Wat wil je bewijzen?”
Zonder een woord te zeggen kwam Adrian overeind.
Niet haastig.