Skip to content
De deur van de rechtszaal ging langzaam open.
Het geluid van de scharnieren leek luider dan het eigenlijk was, alsof iedereen in de ruimte zijn adem inhield. Mijn blik bleef gericht op de opening, mijn hartslag plotseling synchroon met elke stap die volgde.
Een man in een donker pak stapte naar binnen.
Hij liep rustig, beheerst, alsof hij precies wist waar hij moest zijn. Zijn houding was recht, zijn blik helder. Voor iemand die hem niet kende, was hij gewoon een nette, professionele verschijning.
Maar ik kende hem.
Dr. Alvarez.
Dezelfde arts die mij had behandeld toen ik terugkwam. Dezelfde man die mijn