Het ziekenhuis rook naar ontsmettingsmiddel en koffie die al uren op een warmhoudplaat stond. Alles voelde kunstmatig helder, alsof de wereld zich had teruggetrokken tot witte muren en zachte voetstappen.

Lucas lag op de intensive care, omringd door machines die ritmisch piepten. Elke piep voelde als een aftelling, al wist ik niet waarvan.

Ik zat naast hem en hield zijn hand vast.

Warm. Nog steeds warm.

“Je moet blijven,” fluisterde ik. “We hebben nog niet alles gedaan. Je wilde nog leren autorijden. Je wilde die zomerwedstrijd spelen, weet je nog?”

Zijn borst ging zwak op en neer.

Ik bleef praten. Urenlang.

Lees verder op de volgende pagina