Patricia’s gezicht verloor onmiddellijk zijn kleur.

De glimlach waarmee ze een paar seconden eerder mijn keuken had geïnspecteerd, verdween alsof iemand een schakelaar had omgezet.

“Waar heb je dat vandaan?” vroeg ze scherp.

Ik legde de map rustig op het aanrecht.

“Van de bank.”

Niemand zei iets.

Zelfs de kinderen voelden dat er iets ernstigs aan de hand was.

Melissa keek naar Eric.

“Welke schuld?”

Eric slikte.

“Het is niet zo eenvoudig…”

“Dan leg het uit,” zei ik.

Mijn stem was niet luid.

Dat maakte het juist ongemakkelijker.

Want iedereen wist dat ik normaal gesproken conflicten vermeed.

Als ik nu sprak, had ik daar een reden voor.

Eric liet zich langzaam op een stoel zakken.

Hij zag eruit alsof hij in een paar minuten tien jaar ouder was geworden.

“Vier jaar geleden,” begon hij, “had mijn vader problemen met zijn bedrijf.”

George keek onmiddellijk naar de vloer.

“Ik heb hem geholpen.”

“Met hoeveel?” vroeg Melissa.

Lees verder op de volgende pagina