Ik stopte de USB-stick in mijn handtas en haalde diep adem.

In de verte klonk nog steeds muziek uit de balzaal.

Mensen lachten.

Glazen tikten tegen elkaar.

Niemand had enig idee dat het feest dat bedoeld was om een overwinning te vieren, binnen enkele uren volledig zou veranderen.

“Wat ga je doen?” vroeg Daniel.

Ik keek hem aan.

“Exact wat Adrian niet verwacht.”

Hij fronste.

“En dat is?”

Ik glimlachte licht.

“Rustig blijven.”

Mijn vader had me vroeger iets geleerd.

Wanneer iemand denkt dat hij al gewonnen heeft, maakt hij fouten.

Grote fouten.

Adrian dacht dat ik verslagen was.

Dat ik buitenspel stond.

Dat ik geen toegang meer had tot de wereld die we ooit samen hadden opgebouwd.

Hij vergiste zich.

En die vergissing zou hem duur komen te staan.

Ik liep terug naar de toiletruimte van het hotel en maakte mijn jurk zo goed mogelijk schoon.

Daarna bekeek ik mezelf in de spiegel.

Zes jaar eerder had ik meegewerkt aan vrijwel elk groot project van Vale Urban Group.

Ik had de financiële modellen ontworpen.

Ik had risicoanalyses opgesteld.

Ik had investeerders overtuigd.

Maar na de geboorte van onze dochter Lily had ik bewust een stap terug gedaan.

Niet omdat ik niet meer kon.

Omdat ik voor mijn gezin wilde kiezen.

Langzaam had Adrian die keuze veranderd in een zwakte.

Of dat dacht hij tenminste.

Toen ik de balzaal weer binnenliep, zag ik hem direct.

Hij stond op het podium.

Zelfverzekerd.

Charmant.

Glimlachend.

Vanessa stond niet ver van hem vandaan.

Celeste zat trots aan haar tafel.

Lees verder op de volgende pagina