“…En ik wil de auto ook niet.”

De woorden bleven even in de lucht hangen.

Ethan trok één wenkbrauw op, zichtbaar geamuseerd.

“Echt?” zei hij langzaam. “Dat is nieuw. Trots, ineens?”

Vanessa keek eindelijk op van haar telefoon en glimlachte schamper.

“Of misschien denkt ze dat iemand haar gaat redden,” zei ze luchtig.

Emily reageerde niet.

Ze pakte de pen die voor haar lag.

Haar hand trilde niet.

Zonder haast, zonder drama, zette ze haar handtekening onderaan de pagina.

Eén vloeiende beweging.

Alsof ze niet alleen een huwelijk beëindigde…

maar ook iets anders.

Iets dat al langer voorbij was.

De advocaat aan het hoofd van de tafel knikte en schoof de papieren terug naar zich toe.

“De scheiding is hiermee formeel vastgelegd,” zei hij professioneel.

Ethan leunde tevreden achterover.

“Zie je? Dat was niet zo moeilijk.”

Hij tikte met zijn vingers op de zwarte kaart.

“Neem hem gewoon, Emily. Beschouw het als… een vriendelijk afscheid.”

Emily keek er even naar.

Toen schoof ze de kaart langzaam terug in zijn richting.

“Hou hem maar,” zei ze zacht.

Voor het eerst verscheen er iets van irritatie op Ethans gezicht.

Lees verder op de volgende pagina