Olivia reed weg zonder nog één keer achterom te kijken. De bomen langs de weg naar Mexico-Stad vervaagden tot een groene waas, maar haar gedachten waren kristalhelder. Wat ze zojuist had gehoord, was geen impulsieve fout of een tijdelijke misstap. Het was een zorgvuldig opgebouwd plan — één waarin zij slechts een pion was geweest.

Maar dat zou niet zo blijven.

Diezelfde avond zat ze alleen in haar kantoor op de bovenverdieping van het glazen huis dat ze zelf had ontworpen. De stad lichtte onder haar op, miljoenen lampen die flikkerden als sterren. Jarenlang had ze hier plannen geschetst, contracten voorbereid en strategieën bedacht die Daniel succes brachten.

Nu zou ze datzelfde brein gebruiken… tegen hem.

Ze opende haar laptop en begon methodisch te werken.

Niet emotioneel. Niet impulsief.

Precies.

De eerste stap was eenvoudig: bewijs veiligstellen.

Olivia had altijd alles gedocumenteerd. Ontwerpen, contracten, e-mails, financiële structuren — ze had een systeem opgebouwd dat zo efficiënt was dat Daniel er nooit echt aandacht aan had besteed. Hij vertrouwde haar blindelings.

Een fout die hem duur zou komen te staan.

Ze vond de documenten waar Margaret over had gesproken. De lening van 80 miljoen peso. De vervalste handtekening.

Allemaal daar.

Maar wat Daniel niet wist… was dat Olivia altijd een extra beveiligingslaag gebruikte. Elk belangrijk document dat haar naam droeg, werd automatisch opgeslagen met een digitale verificatiecode — een stille handtekening die niet te vervalsen was.

Ze glimlachte licht.

Lees verder op de volgende pagina