Jack Whitmore stond nog steeds midden in de gang, terwijl het woord “vijftigduizend” bleef hangen alsof het geen geldbedrag was, maar een fout in de lucht.

Hij keek naar Sloan Everheart alsof hij haar niet goed had verstaan.

“Vijftig… wat?” herhaalde hij langzaam.

Sloan knipperde niet. “Vijftigduizend dollar.”

Achter hem piepte het karretje met waterflessen zachtjes toen Ellie haar gewicht verschoof.

“Papa,” fluisterde ze, “dat is heel veel geld.”

Jack haalde een hand door zijn haar. Hij keek even naar zijn dochter, daarna weer naar Sloan.

“Mevrouw Everheart,” zei hij voorzichtig, “ik weet niet wat voor spel dit is, maar ik ben geen accessoire. En ik huur mezelf niet uit als toneelstuk voor rijke mensen.”

Sloans blik verschoof even naar Ellie. Daarna weer naar hem.

“Het is geen spel,” zei ze rustig. “En ook geen toneelstuk.”

Jack lachte kort, zonder humor. “Het lijkt er anders sterk op.”

Lees verder op de volgende pagina