De stilte die volgde na het breken van het glas leek eerst op een fout in de wereld.

Alsof iemand het geluid had uitgezet en iedereen even moest wachten om te begrijpen wat er net gebeurd was.

Caleb stond op de oprit, zijn mond half open, zijn blik van de auto naar mij en weer terug. Marissa had haar hand voor haar mond geslagen, maar niet uit bezorgdheid—eerder uit ongeloof dat iemand durfde te doen wat ik net had gedaan.

Ik stond nog steeds met de gietijzeren pan in mijn hand. Niet opgeheven. Niet dreigend. Gewoon aanwezig, zwaar als een herinnering.

“Je hebt… mijn auto,” begon Caleb, maar de zin viel uit elkaar voordat hij hem kon afmaken.

Ik keek hem aan. Niet boos. Niet meer. Alleen helder.

Lees verder op de volgende pagina