Wat er daarna gebeurde, veranderde alles.

In het begin bleef ik mezelf vertellen dat ik een rol speelde.

Ik glimlachte wanneer Margaret sprak.

Ik hielp haar met boodschappen.

Ik reed haar naar doktersafspraken.

Maar diep vanbinnen bleef ik geloven dat het allemaal tijdelijk was.

Dat ik gewoon wachtte.

Wachtte op het huis.

Wachtte op het geld.

Wachtte op de erfenis.

Margaret leek echter nooit haast te hebben.

Ze vulde haar dagen met eenvoudige dingen.

Ze gaf bloemen water.

Ze las boeken op de veranda.

Ze bakte koekjes voor buren.

En vreemd genoeg begon ik meer tijd met haar door te brengen dan nodig was.

Soms zaten we urenlang aan de keukentafel.

Ze vertelde verhalen over haar jeugd.

Over haar overleden man Thomas.

Over de fouten die ze had gemaakt.

Over de mensen die ze had vergeven.

Nooit sprak ze over haar geld.

Nooit sprak ze over haar bezittingen.

Alsof die dingen voor haar niet belangrijk waren.

Op een avond zaten we buiten terwijl de zon onderging.

“Caleb,” zei ze plotseling.

“Ja?”

“Wat zou je doen als je morgen alles kreeg wat je wilde?”

Ik lachte.

“Dat weet ik niet.”

Lees verder op de volgende pagina