Mijn hart sloeg een slag over.

“Alleen aangetroffen?” herhaalde ik.

“Ja,” zei agent Daniels. “De vier kinderen waren zonder toezicht in de woning van uw broer. Uw naam stond als contactpersoon en ‘tijdelijke verzorger’ in hun school- en medische dossiers.”

Ik kneep mijn ogen dicht.

Dat moest Ryan hebben gedaan. Zonder overleg. Zonder toestemming. Zonder zelfs maar te denken aan wat hij deed.

“Ik kom eraan,” zei ik kort.

Twintig minuten later zat ik in het politiebureau van Brookhaven tegenover een houten balie die kouder aanvoelde dan de hele familiediner de avond ervoor. De agent leidde me naar een kleine kamer waar vier kinderen zaten: verward, stil en duidelijk moe.

Mijn neefje van zes rende meteen naar me toe.

“Tante Olivia!”

Ik knielde en hield hem vast.

“Het komt goed,” fluisterde ik.

De agent kwam binnen met een stapel papieren.

“Uw broer heeft verklaard dat u altijd de primaire oppas bent geweest wanneer hij en zijn vrouw geen opvang hadden.”

Ik voelde mijn kaak verstrakken.

“Dat is iets anders dan mij zonder toestemming verantwoordelijk maken voor vier kinderen.”

Hij knikte begrijpend.

Lees verder op de volgende pagina