Toen het vliegtuig de landingsbaan verliet, keek ik uit het raam terwijl de lichten van Boise langzaam onder ons verdwenen.

Naast mij pakte Frank voorzichtig mijn hand.

“Heb je spijt?” vroeg hij.

Ik dacht aan Cody’s laatste woorden.

Onthoud dit gewoon als je iets van ons nodig hebt.

Ik haalde diep adem.

“Nee,” antwoordde ik. “Ik heb verdriet. Dat is iets anders.”

Frank kneep zacht in mijn hand.

“Je hebt je hele leven voor anderen gezorgd.”

Ik glimlachte zwak.

“Misschien is het tijd dat ik ook een beetje voor mezelf zorg.”

Hij knikte zonder nog iets te zeggen.

Dat was altijd zijn grootste kracht.

Hij wist wanneer stilte meer betekende dan advies.

De eerste ochtend in Cannon Beach werden we wakker met het geluid van de golven.

Ik opende de gordijnen en keek uit over de oceaan.

Vijf jaar hadden we op dit uitzicht gewacht.

Vijf jaar waarin er altijd wel iets tussenkwam.

Een kapotte auto.

Een ziekenhuisrekening.

Een verhuizing van Cody.

Oppassen op de kleinkinderen.

Een lekkend dak.

Altijd zeiden we:

“Volgend jaar.”

Tot er opeens vijf jaren voorbij waren.

Frank zette twee mokken koffie op tafel.

Lees verder op de volgende pagina