Ik bleef nog een paar seconden bij de voordeur staan, met de koffer half buiten op de veranda en de koude lucht die door de open deur naar binnen sneed. Achter me klonk nog steeds dat ongemakkelijke gelach van mijn familie, alsof ze net iets grappigs hadden afgerond in plaats van mijn leven in stukken te hebben gescheurd.

“Doe de deur dicht, Alana,” zei mijn moeder ongeduldig. “We hebben dingen te doen.”

Maar ik bewoog niet.

Mijn vingers trilden terwijl ik naar mijn telefoon keek. Die drie gemiste oproepen bleven op het scherm staan alsof ze plots zwaarder waren geworden. Onbekend nummer. Geen voicemail.

En toen, precies op dat moment, ging mijn telefoon opnieuw over.

Hetzelfde nummer.

De kamer achter me werd stiller, alsof zelfs zij merkten dat er iets veranderde in mijn houding.

Ik nam op.

“Met Alana Carter.”

Aan de andere kant klonk een rustige, professionele stem.

“Mevrouw Carter, met de fraudedetectieafdeling van Northbridge Bank. We proberen u al een tijdje te bereiken. Er zijn verdachte transacties uitgevoerd op uw rekening.”

Mijn hart sloeg over.

“Dat weet ik,” zei ik zacht. “Mijn familie heeft mijn geld genomen.”

Er viel een korte stilte aan de andere kant, gevolgd door een scherpere toon.

“Mevrouw Carter, bent u op dit moment in een veilige omgeving?”

Ik keek langzaam over mijn schouder. Mijn broer stond nog steeds bij de tafel, mijn vader leunde tegen het aanrecht, en mijn moeder deed alsof ze niet luisterde, maar haar ogen waren strak op mij gericht.

Nee, dacht ik.

Maar ik zei het niet.

“Niet echt,” antwoordde ik eerlijk.

“Blijf aan de lijn. Ik zet u door naar onze beveiligingsmanager.”

Lees verder op de volgende pagina