Ik nam een slok van mijn wijn en liet de stilte ongemakkelijk lang hangen.

Niemand aan tafel wist ooit goed wat hij met stilte moest doen.

Claire vulde die normaal gesproken onmiddellijk op met gelach, verhalen of kleine steken verpakt als grapjes. Mijn moeder gebruikte stilte om schuldgevoelens te creëren. Victor gebruikte stilte als intimidatie.

Maar die avond hoorde de stilte bij mij.

En dat maakte hen nerveus.

Mijn moeder schraapte haar keel. “Anna, we proberen gewoon het beste voor je te willen.”

“Echt?” vroeg ik rustig.

Victor legde zijn mes neer. “Begin niet.”

Ik glimlachte flauwtjes.

“Ik ben nog niet eens begonnen.”

Claire rolde met haar ogen en draaide demonstratief de nieuwe huissleutels rond haar vinger. Het metaal glinsterde in het licht van de kerstboom.

“God, Anna,” zei ze lachend. “Je doet altijd alsof er een complot tegen je bestaat.”

Ik keek naar die sleutels.

Lees verder op de volgende pagina