Skip to content
Ze keek me nog een laatste keer aan…
… draaide zich toen om en rende huilend de supermarkt uit.
De automatische deuren gleden open.
Binnen enkele seconden was ze verdwenen.
De hele rij klanten bleef sprakeloos achter.
Zelfs ik wist niet wat er zojuist was gebeurd.
Mijn manager, Robert, keek haar na en zuchtte diep.
“Emma, ga even zitten.”
Ik knipperde verbaasd.
“Wat?”
“Ga even zitten.”
Mijn handen trilden terwijl ik de laatste artikelen op de band liet liggen.
Een collega nam mijn kassa over.
Robert begeleidde me naar zijn kantoor achter in de winkel.
Zodra de deur dichtviel, draaide ik me naar hem om.
“Wat heb je tegen haar gezegd?”
Hij bleef een paar seconden stil.
Toen ging hij zitten.
“Dat was niet de eerste keer dat ik haar zag.”
Mijn verwarring werd alleen maar groter.
“Hoe bedoel je?”
Robert opende een lade van zijn bureau.
Daar haalde hij een dun mapje uit.
Mijn maag draaide om.
“Wat is dat?”
“Een dossier.”
“Dossier?”
Hij knikte.
“Over haar.”
Ik staarde hem aan.