Precies om 2:00 uur ‘s nachts stond ik stilletjes op, ging naar de kelder en verzamelde de spullen die ik al had klaargelegd.

Niet omdat ik van plan was om iets vernielzuchtigs te doen.

Integendeel.

Mijn overleden man had me altijd geleerd dat de beste reactie op onredelijk gedrag niet woede was, maar slim handelen.

In de kelder stonden tientallen lege houten kistjes die ik jarenlang had gebruikt tijdens de appeloogst. Daarnaast had ik een stapel kartonnen borden, wat verf en een oude vouwtafel.

Terwijl ik alles in de garage zette, glimlachte ik bij de gedachte aan wat ik van plan was.

De volgende ochtend begon ik vroeg.

Heel vroeg.

Om half zeven stond ik al in de tuin.

Ik verzamelde alle appels die nog bruikbaar waren. Dat waren er verrassend veel. Ondanks de schade waren honderden exemplaren nog prima geschikt voor sap, appeltaart of appelmoes.

Rond acht uur kwamen mijn eerste bezoekers.

Niet omdat ik hen had uitgenodigd.

Lees verder op de volgende pagina