Aan de andere kant van de lijn werd het stil.

Geen korte stilte van iemand die nadenkt over een antwoord.

Maar de zware stilte van iemand die plotseling beseft dat de waarheid niet langer verborgen kan blijven.

Ik keek uit het raam van de koffiebar.

Margaret stond nog steeds in de showroom. Haar gezicht was bleek geworden. Chloe liep zenuwachtig heen en weer terwijl de makelaar ongemakkelijk naast de tafel bleef staan.

“Welke video?” vroeg Alex uiteindelijk.

Zijn stem klonk anders.

Voorzichtiger.

Ik opende de map naast me en haalde de USB-stick eruit.

“De video waarop je moeder mijn slaapkamer binnenloopt.”

Stilte.

“De video waarop ze mijn kluis opent.”

Nog meer stilte.

“De video waarop Chloe haar aanmoedigt om mijn kaart mee te nemen.”

Aan de overkant van de straat zag ik Margaret haar telefoon tegen haar oor drukken.

Waarschijnlijk probeerde ze mij opnieuw te bellen.

Ik negeerde haar.

Alex sprak opnieuw.

Lees verder op de volgende pagina