De deur van de ziekenkamer sloot zich achter Linda.

Voor het eerst sinds haar binnenkomst werd het stil.

Alleen het zachte gepiep van de monitoren en het geruis van de airconditioning vulden de ruimte.

Ik voelde me uitgeput.

Niet alleen door de operatie.

Ook door alles wat eraan vooraf was gegaan.

Daniel bleef naast mijn bed zitten. Zijn hand lag voorzichtig over de mijne.

Geen van ons zei iets.

Na enkele minuten kwam de arts terug om te controleren of de wond niet beschadigd was geraakt.

Gelukkig bleek de operatieplaats intact.

De verpleegkundige glimlachte geruststellend.

“U hebt rust nodig. De komende uren geen stress meer.”

Daniel keek bijna verontschuldigend naar haar.

“We zullen ons best doen.”

Toen de deur weer dichtviel, keek ik eindelijk naar hem.

Hij zag er anders uit.

Niet boos.

Niet verdrietig.

Eerder alsof er iets in hem verschoven was.

“Het spijt me,” zei hij zacht.

Ik knipperde verrast.

“Waarvoor?”

Hij keek naar de vloer.

“Voor alle keren dat ik je vroeg om het te negeren.”

Ik antwoordde niet direct.

Want ik wist precies waar hij het over had.

Lees verder op de volgende pagina