De kluisdeur klikte zacht en Daniel haalde een zwaar, leren mapje tevoorschijn. Hij hield het voor me omhoog, maar leek te twijfelen of hij het moest loslaten.

“Wat is het?” vroeg ik voorzichtig. Mijn hart bonsde in mijn keel, een mengeling van nieuwsgierigheid en angst.

“Het is iets dat Peter voor jou heeft achtergelaten,” zei hij zacht. Zijn ogen waren op de mijne gericht, bijna smeekend om begrip.

Mijn adem stokte. Mijn eerste man… iets voor mij achtergelaten? Maar dat zou onmogelijk kunnen zijn. Hij was al zes jaar dood. Wat had hij kunnen voorbereiden?

Daniel opende de map voorzichtig en haalde een paar vergeelde brieven en documenten tevoorschijn.

“Lees eerst dit,” zei hij en overhandigde me een brief met Peters handschrift. De inkt was iets vervaagd, maar zijn woorden waren duidelijk.

Ik begon te lezen:

Lees verder op de volgende pagina